ในขณะที่เพื่อนๆที่หอซี 6 กำลังวุ่นกับการทำสารนิพนธ์จนหัวฟู

 

เฟิร์นนอนหลับ

 

เพื่อนวิ่งวุ่นหาอาจารย์

 

เฟิร์นรับโทรศัพท์

 

เพื่อนกลับมาจากหาอาจารย์แล้ว

 

เฟิร์นเก็บของเตรียมไปจันทบุรี

 

..............................................

 

ณ เวลา 16.45 น. ย่างกรายลงจากรถตู้ NGV ที่เซนทรัล ลาดพร้าว

 

เดินหาซเวนเซ่นที่ลาดพร้าวแต่หาทั่วแล้วก็ไม่ยักมีเพื่อนที่ว่าจะมาเจอนี่นา 

 

ว่าแล้วก็โทรหาอีกที  สรุปว่าอยู่ยูเนียนมอลล์กันหมด 

 

"ต้องเดินอีกเหรอวะเนี่ย" ว่าแล้วก็สาวเท้าออกจากซเวนเซ่นลาดพร้าวมุ่งหน้าสู่ยูเนียนมอลล์ทันที  ไม่กี่นาทีก็มาถึง ณ จุดนัดหมายแล้ว 

 

ภายในมอลล์ดูร้างๆ ไม่ค่อยมีผ้คนมากมายนัก  สงสัยจะเพิ่งเปิด  เดินมาซักพักก็ถึงซเวนเซ่นแต่ก็ยังไม่เห็นเพื่อนอยู่ดี

 

(นี่ขนาดใช้สายตาที่พร่ามัวเพิ่งสุดจนหน้าแทบเข้าไปชิดกับคนที่นั่งกินไอติมอยู่ก็ยังไม่เห็นเพื่อนอยู่ดี)

 

ขณะที่กำลังจะยกโทรศัพท์ขึ้นโทรอีกครั้ง ซึ่งไม่รู้ครั้งที่เท่าไหร่ก็มีเสียงเพรียกหาของเพื่อนๆ พร้อมๆกัน "เฟิร์น" นั่นแหล่ะแล้วเราก็เจอกันซะทีนะ

 

...............................................................

 

เราทุกคนตรงดิ่งไปยังเดอะมอลล์บางกระปิ (จริงๆแล้วคือร้านหมูกระทะตรงข้ามต่างหากซอย 115 เราเคยไปอยู่มาด้วยตอนม.5)

 

นานพอสมควรกว่าจะถึงแต่ก็เม้าท์กันไม่ยอมหยุดตลอดทาง

 

อ๊อฟนภา : เมย์แกง่วงรึเปล่า อย่าหลับนะ

 

เพื่อนๆ : ..........................

 

อ๊อฟนภา : เราไม่สามารถรู้ได้เลยว่าเมย์หลับรึเปล่าเพราะหลับกับตื่นตาเท่าเดิม

 

เพื่อนๆ : 555+

 

ระหว่างนั่นก็คุยกันไปด่ากันบ้าง

 

เจนกับกิฟท์ number1 ที่สวยขึ้นถนัดตาแต่บางคนในรถกลับบอกว่าเพื่อนๆก็เหมือนเดิมแหล่ะเพราะสวยตั้งแต่แรกอยู่แล้ว (ออกแนวองุ่นเปรี้ยวเพราะไม่มีใครชม 555+)

 

คู่นี้ที่นั่งตักกันอยู่แท้ๆแต่ไม่วายเกทับกันอยู่นั่นแหล่ะ  ย้ำด้วยว่าทุกเรื่อง

 

เจน : เฟิร์นเมื่อก่อนผมเค้ายาวมากเลย  แต่ช่างมันตัดให้สั้น บอกว่าเลยบ่าๆแม่งตัดสั้นเลย

 

เฟิร์น : แล้วเมื่อก่อนยาวถึงไหน

 

เจน : ยาวเท่ากิฟท์ (เอามือไปจับผมกิฟท์ให้ดูด้วย)

 

กิฟท์ : ไม่จริงเลยเจน ยาวแค่ประบ่าเถอะ

 

เจน : ผมเจนยาวจริงๆ (แล้วเจนก็หายไปซักพักหารูปมาอวด)  นี่ไง..เห็นป่ะ (ผมยาวประบ่าจริงๆ)

 

อ๊อฟนภา : โหเจนน่ารักหว่ะ คนข้างๆเจนอ่ะ (เจนชล)

 

เมย์ น้านา กิฟท์นัมเบอร์วัน เจน เฟิร์น มุ่งหน้าสู่ร้ายหมูกะทะอย่างเนือยๆเพราะรถติด  แต่มีช่วงนึงอยู่ดีหนูเมย์ก็ขับรถปาดจังๆ............ชแว้บ............

 

เพื่อนใจอยู่ที่ตาตุ่มแล้วก็คนพูดขึ้นมาว่า

 

อ๊ออฟนภา : เมย์.........เกิดมาเพื่อนยังไม่มีผัวเลย ใจเย็น...

 

เพื่อนๆ : 555+

 

น้านา : นี่ห่วงอยู่เรื่องเดียวเลยนะ

 

แล้วเราก็ถึงจุดหมายปลายทางอย่างปลอดภัย

 

.................................................................

 

แล้วจะมาต่อ part 2